Wat is MiCA?.

MiCA rust op drie pijlers. Ten eerste een vergunningsplicht voor cryptodienstverleners (CASP's): bewaring, handelsplatformen, wisseldiensten, orderuitvoering en advies vallen eronder. Ten tweede strikte regels voor stablecoins, die worden onderverdeeld in asset-referenced tokens en e-money tokens, met eisen aan reserves, aflosbaarheid en toezicht. Ten derde informatieplichten: wie een token uitgeeft of aanbiedt, moet een eerlijk, duidelijk en niet-misleidend document publiceren.

Een vergunning uit één lidstaat geldt via het zogeheten paspoort in de hele Unie. Daardoor kan een in Nederland vergunde partij ook in België, Zweden, Noorwegen of Polen actief zijn zonder telkens een nieuw traject te doorlopen.

MiCA is geen garantie tegen verlies. Koersrisico blijft volledig bij de gebruiker, en er is geen depositogarantiestelsel voor crypto zoals dat voor bankrekeningen bestaat. Ook zegt een vergunning niets over de kwaliteit van een token of over de kans dat een project slaagt.

Daarnaast valt puur gedecentraliseerde infrastructuur zonder identificeerbare aanbieder grotendeels buiten het bereik van de verordening, net als NFT's die werkelijk uniek zijn. Voor die terreinen wordt in Europa nog gewerkt aan nadere invulling.

In de praktijk merk je MiCA aan strengere identificatie, duidelijker kosteninformatie en verplichte risicowaarschuwingen. Aanbieders moeten klantgeld gescheiden houden van eigen middelen en een beleid hebben voor klachten, belangenconflicten en uitbesteding.

Voor grensoverschrijdende gebruikers is de winst dat de regels in de hele EU vergelijkbaar zijn. Tegelijk hebben sommige aanbieders hun aanbod ingeperkt of bepaalde tokens geschrapt om aan de eisen te voldoen.

Nationale toezichthouders verlenen de vergunningen en houden dagelijks toezicht; in Nederland zijn dat de AFM en DNB, in België de FSMA en de Nationale Bank. De Europese autoriteiten ESMA en EBA coördineren, stellen technische standaarden op en houden rechtstreeks toezicht op de grootste stablecoin-uitgevers.

Handhaving loopt van aanwijzingen en boetes tot intrekking van de vergunning. Openbare registers maken zichtbaar welke partijen vergund zijn; dat is de meest directe controle die een gebruiker zelf kan uitvoeren.