Crypto-regels in de Verenigde Staten.

De Securities and Exchange Commission (SEC) beschouwt een deel van de cryptotokens als effecten en past daar de bestaande effectenwetgeving op toe. Of een token als effect geldt, wordt beoordeeld aan de hand van de zogeheten Howey-test, die kijkt of kopers geld investeren in een gezamenlijke onderneming met een verwachting van winst die vooral van de inspanningen van anderen afhangt. Veel tokens die via een verkoop aan investeerders zijn uitgegeven, vallen zo binnen het bereik van de SEC.

De Commodity Futures Trading Commission (CFTC) ziet toe op derivaten en beschouwt bepaalde cryptomunten, waaronder bitcoin, eerder als grondstof dan als effect. Dat leidt tot overlappend en soms onduidelijk toezicht: dezelfde onderneming kan te maken krijgen met beide toezichthouders, afhankelijk van welk product ze aanbiedt en hoe dat product juridisch wordt gekwalificeerd.

Die onduidelijkheid heeft de afgelopen jaren geleid tot een reeks handhavingszaken tegen beurzen en uitgevers, vaak met als kern de vraag of een bepaald aanbod al dan niet als effect had moeten worden geregistreerd. Voor gebruikers betekent dit dat de juridische status van een token kan verschillen per moment en per toezichthouder, wat voorzichtigheid vraagt bij Amerikaanse platforms.

Naast het federale niveau heeft elke staat de bevoegdheid om eigen regels te stellen voor bedrijven die crypto aanbieden aan inwoners. New York staat bekend om de BitLicense, een aparte vergunning die aanbieders moeten aanvragen om in die staat actief te mogen zijn, met strenge eisen op het gebied van kapitaal, bewaring en compliance. Andere staten hanteren lichtere geldtransmissieregels of eigen crypto-specifieke kaders.

Voor een bedrijf dat landelijk actief wil zijn, betekent dit dat het in beginsel per staat moet nagaan welke vergunning nodig is, wat de toetredingsdrempel voor kleinere aanbieders verhoogt. Sommige staten hebben daarom actief geprobeerd bedrijven aan te trekken met een lichter regime, wat tot een zekere concurrentie tussen staten heeft geleid.

De Internal Revenue Service (IRS) behandelt crypto voor belastingdoeleinden als vermogen, niet als geld. Dat betekent dat elke verkoop, ruil of besteding van crypto in beginsel een belastbaar moment kan zijn waarop winst of verlies wordt berekend ten opzichte van de aankoopprijs. Amerikaanse belastingplichtigen moeten dit bijhouden en rapporteren, ook bij kleine transacties.

De afgelopen jaren zijn er ook meldplichten ingevoerd voor tussenpersonen, vergelijkbaar met de renseigneringsverplichtingen die in de EU via DAC8 gelden. Amerikaanse brokers en platforms moeten transactiegegevens van klanten aan de belastingdienst doorgeven, wat de zichtbaarheid van cryptobezit voor de fiscus vergroot.

Stablecoins hebben in de VS specifieke aandacht gekregen omdat hun omvang en gebruik als betaalmiddel ze relevant maken voor financiële stabiliteit. Er zijn wetsvoorstellen geweest die een federaal kader voor stablecoin-uitgevers zouden creëren, met eisen aan reserves en toezicht die enigszins vergelijkbaar zijn met de EU-regels voor e-money tokens onder MiCA, al verschillen de precieze details.

Tot een dergelijk federaal kader volledig is uitgekristalliseerd, opereren grote dollar-stablecoins in een tussenpositie waarbij ze deels onder staatswetgeving en deels onder financieel toezicht vallen, afhankelijk van de structuur van de uitgever.

Voor gebruikers in de EU heeft Amerikaans beleid indirect gevolgen: grote beurzen en uitgevers passen hun wereldwijde beleid vaak aan op basis van Amerikaanse handhavingsacties, en dollar-stablecoins die in de VS worden gereguleerd, worden ook buiten de VS breed gebruikt. Wie internationale platforms gebruikt, doet er goed aan te volgen hoe Amerikaans beleid zich ontwikkelt, ook zonder er zelf onder te vallen.

Daarnaast geldt dat Amerikaanse regels los staan van MiCA: een token dat in de EU als vrijgesteld nutstoken geldt, kan in de VS alsnog als effect worden aangemerkt, en omgekeerd. Er is geen automatische wederzijdse erkenning tussen beide stelsels.