Tokenisatie van goud en grondstoffen.

Bij de meeste getokeniseerde goudproducten koopt de uitgever fysieke goudstaven die worden bewaard bij een gespecialiseerde kluishouder, vaak in Londen, Zwitserland of Singapore. Elke token komt overeen met een vast gewicht, bijvoorbeeld één gram, en de uitgever publiceert doorgaans een lijst van staafnummers die aan de totale tokenvoorraad zijn gekoppeld.

Regelmatige controle door een onafhankelijke partij, meestal een auditor of een gespecialiseerd edelmetalenbedrijf, moet bevestigen dat de hoeveelheid fysiek goud in de kluis overeenkomt met het aantal uitstaande tokens. De frequentie en diepgang van die controles verschilt sterk per uitgever: sommige laten maandelijks een volledige voorraadtelling doen, andere publiceren enkel jaarlijks een samenvattend auditrapport.

Belangrijk is dat de token zelf geen goud is, maar een claim op goud dat ergens anders ligt. Dat is precies dezelfde structuur als bij een klassiek ETF op fysiek goud, alleen met een blockchainregister in plaats van een aandelenregister als bewijs van eigendom.

Een deel van de aanbieders staat toe dat je tokens inwisselt voor fysieke levering van goud, doorgaans pas vanaf een minimumhoeveelheid die overeenkomt met een volledige staaf of baar. Voor kleinere posities blijft inwisseling vaak beperkt tot verkoop terug aan de uitgever tegen de geldende goudprijs, zonder dat je het fysieke metaal ooit in handen krijgt.

Fysieke levering brengt bijkomende kosten met zich mee voor transport, verzekering en soms invoerheffingen, afhankelijk van het land van levering. Voor de meeste particuliere houders is de praktische waarde van getokeniseerd goud dan ook vooral prijsexposure en eenvoudige verhandelbaarheid, niet de fysieke aflevering zelf.

Getokeniseerd zilver werkt in grote lijnen hetzelfde als goud, met vergelijkbare opslag- en auditstructuren, al zijn de opslagkosten per waarde-eenheid vaak hoger omdat zilver fysiek meer volume inneemt dan goud van dezelfde waarde. Tokenisatie van industriële grondstoffen zoals olie of landbouwproducten is veel minder ontwikkeld, onder meer omdat deze producten bederfelijk zijn of specifieke opslagfaciliteiten vereisen die moeilijker te auditen zijn dan een kluis met edelmetaal.

Sommige platformen bieden in plaats daarvan synthetische exposure aan grondstoffenprijzen via futures-achtige constructies zonder fysieke dekking. Dat is een wezenlijk ander product met tegenpartij- en rolrisico dat niet vergelijkbaar is met fysiek gedekt goud.

Het grootste risico is dat de gepubliceerde dekking niet klopt of niet actueel is: als een uitgever tokens uitgeeft zonder voldoende fysiek goud aan te houden, ontstaat een verschil dat pas bij een crisis of een grote uitstroom aan het licht komt. Kijk daarom altijd naar wie de kluis beheert, wie de audits uitvoert en hoe vaak dat gebeurt, los van de marketingclaims van het platform.

Daarnaast is er juridisch risico rond de vraag of jouw claim op het goud stand houdt bij een faillissement van de uitgever of de kluishouder. Een goed afgescheiden bewaarconstructie, waarbij het goud niet op de balans van de uitgever staat, is hierbij een belangrijk aandachtspunt.