NFT's uitgelegd.

Een NFT-contract is een register op een blockchain waarin per identificatienummer staat wie de eigenaar is. Verkoop je het token, dan verandert alleen die regel in het register. Standaarden als ERC-721 en ERC-1155 leggen vast hoe dat register en de overdracht eruitzien.

Het kunstwerk, de foto of het document zelf staat er meestal niet in: op de keten staat een verwijzing naar de bestandslocatie. Ligt dat bestand op een gewone server die morgen offline gaat, dan bezit je een verwijzing naar niets. Gedecentraliseerde opslag zoals IPFS of volledig on-chain data lost dat op.

Belangrijk om te snappen: eigendom van een token is niet automatisch auteursrecht. Wat je precies koopt staat in de licentie van het project, niet in de blockchain. Lees die licentie voordat je iets commercieel gebruikt.

De speculatieve golf van profielfoto's is grotendeels voorbij: volumes en prijzen liggen ver onder de piek en veel collecties zijn illiquide geworden. Wie destijds voor de doorverkoop kocht, heeft dat gemerkt.

Wat blijft, is de technische functie. Tickets, lidmaatschappen, gamebezit, domeinnamen en eigendomsbewijzen van getokeniseerde activa gebruiken dezelfde standaard, zonder dat het woord NFT nog prominent op de website staat.

Voor Europa is dat onderscheid ook juridisch relevant: onder MiCA vallen echt unieke NFT's in principe buiten de vergunningplicht, maar een serie van tienduizend vrijwel identieke tokens kan wél als financieel instrument of cryptoactivum worden gezien.

Je koopt een verifieerbaar eigendomsbewijs op een openbaar register — dat is echt en niet te vervalsen. Wat dat bewijs waard is, hangt volledig af van wat de uitgever eraan verbindt.

Je koopt geen garantie dat het project blijft bestaan. Verdwijnt het team, dan blijft je token bestaan maar vervallen vaak de voordelen eromheen.

En je koopt geen bescherming: er is geen depositogarantie, geen herroepingsrecht en bij een gestolen sleutel is het token weg. Behandel een waardevolle NFT als een sleutel, niet als een bestand.