Privacy bij crypto.

Een datalek van een cryptoplatform bevat zelden sleutels. Het bevat iets anders: namen, adressen, telefoonnummers en soms het saldo of de aankoophistorie. Die combinatie maakt van een lek een winkellijst voor oplichters en, in zeldzame maar reële gevallen, voor overvallen aan de voordeur.

De aanval die daarop volgt is bijna altijd sociaal: een mail die precies jouw platform noemt, een sms over een 'verdachte opname', een telefoontje van iemand die je aankoopbedrag kent. Vertrouwen wordt gekocht met details die uit het lek komen.

Je kan een lek bij een derde partij niet voorkomen. Wat je wél bepaalt, is hoeveel van jou er in dat lek staat en of de gelekte gegevens naar je andere accounts leiden.

Privacy werkt in lagen. Elke laag die je toevoegt, maakt het duurder om jou te profileren. Je hoeft niet alles tegelijk te doen: begin bij de laag die het meeste lekt, meestal je e-mail.

Een blockchain-adres dat je één keer publiek deelt, koppelt voor altijd je naam aan je transactiehistorie. Wie dat adres kent, ziet elke inkomende en uitgaande betaling en kan met wat werk de rest van je portefeuille afleiden.

Hetzelfde geldt offline: pakketjes van een hardware wallet met een herkenbaar logo, foto's met zichtbare apparatuur op de achtergrond, of een LinkedIn-profiel dat je functie in de sector benoemt.

Ontvang je vaker betalingen, gebruik dan een nieuw adres per betaler en houd een aparte wallet aan voor publiek gedeelde adressen.

Privacy is geen anonimiteit en zeker geen manier om regels te omzeilen. Bij een Europese beurs blijft KYC verplicht en houdt de dienst jouw gegevens bij; dat is de wet. Wat je beschermt is de rest: alles wat je vrijwillig weggeeft aan diensten, websites en sociale media.

Ook geldt: hoe meer privacy je opbouwt, hoe belangrijker je herstelplan wordt. Een anoniem e-mailadres dat je kwijtraakt zonder back-upcodes kost je de toegang tot je account.