Beleggen in zilver.

Ongeveer 55 tot 60 procent van de zilvervraag is industrieel. De grootste groeimotor is fotovoltaïek: elk zonnepaneel bevat zilverpasta in de geleidende contacten. Daarnaast slokken elektronica, connectoren en batterijen een groeiend deel op.

Aan de aanbodkant zit een structurele beperking: ongeveer 70 procent van het zilver komt als bijproduct uit mijnen voor lood, zink, koper en goud. Een hogere zilverprijs leidt dus niet snel tot meer productie, omdat de mijnbouwbeslissing wordt genomen op basis van het hoofdmetaal.

Het gevolg is een markt die jarenlang in tekort kan blijven zonder dat het aanbod meteen reageert. Dat tekort wordt opgevangen door bovengrondse voorraden en recycling — tot die voorraden krap worden en de prijs schoksgewijs beweegt.

De gold/silver ratio geeft aan hoeveel ounces zilver je nodig hebt om één ounce goud te kopen. Historisch schommelde die verhouding grofweg tussen 45 en 90, met uitschieters boven de 100 in crisisperiodes.

Beleggers gebruiken de ratio als relatieve waarderingsmaatstaf: staat de ratio hoog, dan is zilver relatief goedkoop tegenover goud en kan een verschuiving van goud naar zilver interessant zijn. Staat hij laag, dan geldt het omgekeerde.

Wees voorzichtig met mechanisch gebruik. De ratio heeft geen natuurlijk evenwicht; de industriële component van zilver is de afgelopen decennia gegroeid, wat een structureel hogere ratio kan rechtvaardigen dan in de negentiende eeuw.

Zilver beweegt doorgaans met een factor 1,5 tot 2 ten opzichte van goud, zowel omhoog als omlaag. In sterke edelmetaalrally's presteert zilver vaak beter; in recessies daalt het harder, omdat de industriële vraag wegvalt terwijl de monetaire vraag dat niet volledig compenseert.

Rekening houden met drawdowns van 40 tot 60 procent is realistisch. Wie zilver koopt als 'goud met hefboom' moet dus dezelfde horizon en discipline hanteren als bij aandelen: gespreid instappen en niet met geleend geld.

Anders dan beleggingsgoud is zilver in de EU niet vrijgesteld van btw. In Nederland betaal je 21 procent bij aankoop van nieuwe baren, in België eveneens 21 procent. Dat is een fors gat dat je eerst moet goedmaken voordat je in de plus staat.

Er zijn twee routes die dat verzachten. De margeregeling voor tweedehands beleggingsmunten betekent dat btw alleen over de winstmarge van de handelaar wordt berekend, wat de effectieve heffing sterk verlaagt. Daarnaast kun je kopen in een douane-entrepot in bijvoorbeeld Zwitserland of Duitsland, waarbij btw pas verschuldigd is bij uitlevering.

Voor wie geen fysieke levering nodig heeft, is een zilver-ETC meestal aanzienlijk goedkoper: geen btw, lopende kosten van doorgaans 0,2 tot 0,5 procent per jaar.

Grotere eenheden zijn per gram goedkoper: een baar van een kilo heeft een veel lagere premie dan tien munten van 1 ounce. Munten zijn daarentegen makkelijker in kleine stukjes te verkopen en worden breder herkend.

Let op opslagvolume. Voor dezelfde waarde weegt zilver ongeveer tachtig keer zo veel als goud. Een positie van 50.000 euro in zilver is al snel meer dan vijftig kilo — dat past niet in een klein kluisje en verhoogt de opslagkosten.