De rentecurve lezen.

Normaal gesproken vraag je meer rente voor geld dat je langer uitleent: de curve loopt op. Vlakt hij af, dan verwacht de markt dat de centrale bank binnenkort gaat verlagen, meestal omdat de economie afkoelt.

Bij een omgekeerde curve staat de korte rente boven de lange. Dat is historisch een van de betrouwbaarste voorlopende recessiesignalen geweest, met een vertraging van typisch zes tot achttien maanden — lang genoeg om er geen handelsstrategie op te bouwen.

De veelgebruikte maat is de 2s10s-spread: de tienjaarsrente min de tweejaarsrente, uitgedrukt in basispunten. Eén basispunt is 0,01 procentpunt.

Alle eurolanden lenen in dezelfde munt, maar niet tegen dezelfde rente. Het verschil met de Duitse rente — de spread — is de prijs die de markt op kredietrisico en politieke onzekerheid plakt.

Loopt een spread hard op, dan is dat zelden een verhaal over dat ene land alleen: het raakt de financieringskosten van banken in dezelfde regio en daarmee de kredietverlening.

Voor een particuliere belegger is de spread vooral een thermometer. Voor beleid is hij een alarm: de ECB heeft instrumenten die specifiek op ongerechtvaardigde spreadverbreding zijn gericht.

Bitcoin en groeiaandelen ontlenen hun waardering aan verwachte opbrengsten ver in de toekomst. Hoe hoger de risicovrije rente, hoe minder die toekomst vandaag waard is — dat is pure rekenkunde, geen sentiment.

Daarbij komt het alternatief: bij een korte rente van enkele procenten kan een belegger risicoloos rendement pakken. Dat verhoogt de lat voor elke risicovolle positie.

De praktische leesregel: dalende rentes zijn zelden onmiddellijk goed nieuws — ze dalen meestal omdat er iets misgaat — maar een gestaag dalend pad zonder recessie is historisch het gunstigste klimaat voor risicovolle activa.