Opinie
Banken mogen geen schaduwtoezichthouder worden
Europa heeft met MiCA beslist wie cryptodiensten mag aanbieden. Toch beslist in de praktijk vaak een bank, zonder motivering en zonder beroep. Dat is een vorm van toezicht zonder mandaat.
Dit is een opiniestuk. Het geeft de mening van de auteur weer en is geen beleggingsadvies.
Een tweede loket dat niemand heeft ingesteld
Een vergunde aanbieder doorloopt een streng traject: kapitaaleisen, bewaarregels, governance, klachtenprocedures. Daarna moet diezelfde aanbieder nog langs een bank die op eigen gezag beslist of er überhaupt een rekening komt.
Dat tweede loket heeft geen wettelijke criteria, geen termijnen en geen beroepsmogelijkheid. Wie geweigerd wordt, krijgt zelden te horen waarom. Voor de klant achter die aanbieder is het effect hetzelfde als een verbod.
Twee filters, één uitkomst
| Toezichthouder | Bank | |
|---|---|---|
| Criteria | Openbaar in de verordening | Intern beleid |
| Motivering | Verplicht | Zelden gegeven |
| Termijn | Wettelijk begrensd | Onbepaald |
| Beroep | Bezwaar en rechter | Klacht bij dezelfde partij |
Het risico is echt, de uitvoering niet proportioneel
Niemand betwist dat banken witwasrisico's moeten beheersen. Het probleem is de vlucht naar categorische uitsluiting: een hele sector afwijzen is administratief goedkoper dan per dossier oordelen.
Precies dat gedrag duwt activiteit naar minder transparante kanalen. Wie geen rekening krijgt bij een vergunde route, verdwijnt niet, maar wordt onzichtbaar. Dat is het tegenovergestelde van wat de regels beogen.
Wat een categorisch weigerbeleid oplevert
Redactionele inschatting van effecten, bedoeld als denkkader, niet als meting.
- Minder zichtbaarheid op geldstromen70%
Activiteit verschuift buiten beeld
- Minder concurrentie tussen aanbieders55%
- Extra kosten voor de eindklant45%
- Daadwerkelijk vermeden fraude20%
Wat er wel zou moeten gebeuren
Een bank die een vergunde partij weigert, zou dat schriftelijk moeten motiveren binnen een vaste termijn, met een echte beroepsroute. Geen verplichting om iedereen te aanvaarden, wel een verplichting om uit te leggen.
Daarnaast helpt standaardisatie: één set gegevens die een vergunde aanbieder aanlevert, aanvaard door alle banken. De informatie bestaat al; ze wordt alleen twaalf keer anders gevraagd.
- Gemotiveerde weigering binnen een vaste termijn
- Onafhankelijke beroepsroute buiten de bank
- Gestandaardiseerd dossier voor vergunde aanbieders
- Toezicht op risicobeleid, niet enkel op incidenten
Waarom dit de gewone spaarder raakt
Een particulier merkt hier niets van tot zijn overschrijving vastloopt of zijn platform van bank moet wisselen. De kosten daarvan komen uiteindelijk bij hem terecht, in bredere spreads en tragere uitbetalingen.
Een markt die legaal is, hoort ook bancair bereikbaar te zijn. Zolang dat niet zo is, blijft MiCA een halve belofte.
Veelgestelde vragen
Moeten banken elke vergunde cryptopartij accepteren?
Nee. Het pleidooi gaat over motivering, termijnen en beroep, niet over een acceptatieplicht.
Is een MiCA-vergunning geen garantie voor een bankrekening?
Nee. Banken voeren een eigen risicobeleid dat losstaat van de vergunning van de toezichthouder.
Waar kan een geweigerde onderneming terecht?
Meestal alleen bij de klachtendienst van dezelfde bank, en vervolgens bij een ombudsdienst. Een specifieke beroepsroute ontbreekt.
Over de auteur
Sanne volgt de cryptomarkten, ETF-stromen en institutionele instroom in Europa. Ze schreef eerder over kapitaalmarkten en vertaalt marktdata naar begrijpelijke verhalen.