AMLR & AMLA.

De oude antiwitwasrichtlijnen lieten lidstaten veel ruimte, met versnippering tot gevolg. De AMLR is een verordening: dezelfde tekst geldt in elke lidstaat, zonder nationale koppen. Dat maakt compliance voor grensoverschrijdende aanbieders eenvoudiger, maar zet ook een hogere ondergrens neer voor landen die eerder soepel waren.

AMLA krijgt twee rollen. Ze schrijft technische standaarden die het toezicht in de hele Unie gelijktrekken, en ze houdt zelf direct toezicht op een beperkte groep grote, grensoverschrijdende instellingen — naar verwachting enkele tientallen, waaronder cryptodienstverleners die in meerdere lidstaten actief zijn.

Voor de rest van de markt blijft de nationale toezichthouder het aanspreekpunt, maar wel met AMLA als kwaliteitsbewaker die kan ingrijpen als een land structureel achterblijft.

Anonieme accounts en het gebruik van privacy-munten binnen vergunde aanbieders worden expliciet verboden. Wie zulke munten aanhoudt, moet die buiten het gereguleerde circuit bewaren — met alle risico's die daarbij horen.

Verder zullen vragen bij grotere stortingen en opnames toenemen. Aanbieders moeten de herkomst van middelen aantoonbaar vaststellen; dat betekent in de praktijk vaker om loonstroken, verkoopbewijzen of jaarrekeningen vragen.