Travel Rule (TFR).

De TFR schrapt de drempelbedragen die bij klassieke overboekingen wél gelden: ook een transfer van tien euro moet volledige gegevens bevatten. Die informatie reist niet on-chain mee, maar via aparte berichtenprotocollen tussen aanbieders. In de praktijk gebruikt de markt een handvol standaarden, wat interoperabiliteit tot een terugkerend probleem maakt.

Krijgt een ontvangende partij onvolledige gegevens, dan moet die opvolgen: de tegenpartij bevragen, de transfer aanhouden of, bij herhaling, de relatie beëindigen.

Opnames naar een eigen wallet blijven toegestaan, maar de aanbieder moet bij bedragen boven de duizend euro vaststellen dat de wallet echt van de klant is. Dat gebeurt met een ondertekend bericht vanuit de wallet, met een verificatietransactie of met een aantoonbare schermregistratie bij hardware wallets.

Transfers naar een adres van iemand anders zijn niet verboden, maar krijgen extra vragen: wie is de ontvanger en wat is de reden. Aanbieders die dat proces slecht inrichten, blokkeren te veel legitieme opnames — een klacht die de redactie regelmatig terugkrijgt van lezers.

Privacytoezichthouders wezen erop dat een register van namen gekoppeld aan publieke adressen permanent traceerbaar is: wie één keer een adres koppelt, legt de hele historie van dat adres bloot. De wetgever koos toch voor volledige gegevensuitwisseling, met bewaartermijnen en beveiligingseisen als tegenwicht.