Waar gebruikers echt op vastlopen.

Rehak: 'Bijna nooit de techniek. Het gaat mis bij de back-up. Mensen fotograferen hun herstelwoorden, bewaren ze in een notitie-app of leggen het papiertje in dezelfde lade als het apparaat. Dan heb je geen twee kopieën, maar één risico.'

'De tweede klassieker is de niet-geteste back-up. Een herstelprocedure die je nooit hebt uitgevoerd, is een aanname, geen zekerheid.'

Rehak: 'Omdat het het enige formaat is dat werkt zonder ons. Als wij morgen verdwijnen, kan een gebruiker met twaalf of vierentwintig woorden nog altijd elders herstellen. Elk alternatief dat leunt op een dienst, voegt een partij toe die kan wegvallen.'

'Dat neemt niet weg dat het ontwerp beter kan. Meerdere sleutels waarbij twee van drie volstaan, verlagen de druk op één papiertje enorm. Dat is voor gewone gebruikers nog steeds te ingewikkeld gemaakt.'

De veiligste test is een herstel op een tweede, leeg toestel, waarna je het weer wist. Zo weet je dat de woorden kloppen zonder je hoofdvoorraad aan te raken.

Rehak: 'Bewaar niet meer op eigen beheer dan je verantwoord vindt om te verliezen door een eigen fout. Voor veel mensen is een gemengde opzet realistisch: een deel bij een vergunde bewaarder, een deel op eigen sleutels.'

'En schrijf ergens op wat er moet gebeuren als jij er niet meer bent. Digitaal erfgoed is de meest genegeerde faalkans in dit hele veld.'